Noldu, hani, nerede?
Her gün hayal kuruyorsun, her gün evet yapacağım diyorsun, hatta önüne başka insanlar da çıkıyor seninle aynı düşünen, oh ne güzel yalnız değilim diyorsun, bak benim gibi bu işe, bu yaşantıya inanmayan insanlar var, ee o zaman, neden bir aksiyon almıyorsunuz?
Çünkü işimize geliyor, kafamızı kendimiz için çalıştırmak zor geliyor da elin işleri için, başkalarına aşık atmak için atmadığımız taklalar kalmıyor, bir taklayı da kendimiz için atsak? Yok, olmaz, çok zor, önüme fırsat gelmiyor, mafya var o işte, birikmiş param yok, kim o kitabı okuyacak, akşam dizi izlemem gerek, amaaan kim şimdi akıl yorup uğraşsın ki kendi istediğini yapmaya deyiverip günlük monotonluğun içerisine dalıyoruz..
Hayat çok monoton, aman ha biz değiliz, hayat bizi sevmiyor da o yüzden zincirden kopup çıkamıyoruz, yoksa biz çok akıllıyız, hiç de tembel değiliz, hep kader, kısmet ve şansın suçu.
Ne yazık ki, aramızdan birkaç cesaretlisi dışında bizden bir cacık olmaz..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder